Архив тегов | köləlik haqqında şeir

GƏZDİRİB SƏHRADA MUSA, DEYİRLƏR…

Gəzdirib səhrada qırx il, deyirlər,

Misirdən xalqını çıxarıb Musa,
Köləlik həyatı kim yaşayıbsa,
Bu müddət ərzində ölənə qədər…

 

Tövratda oxunan bu bir əfsanə,
Dərin hikməti var, şübhəsiz hərçənd.

Öyrənən çox Musa nümunəsindən,
Tətbiq eləyirlər, heyf, tərsinə.

 

Biri var, ölkənin sərhədlərini,
Bağlayıb, illərdir millət əsirdir,

Qapalı ölkədə yetişir yeni

Bir nəsil, o artıq məktəbə gedir…

 

Bilən yox bu hoqqa nə qədər çəkər,
Qırx il bəs eləyər? Bəlkə qırx əsr?

Köləyə dönüncə sonuncu əsir?

Son azad adam da ölənə qədər?

 

 17. 09. 2026, Samara

«ELƏ BİL ÖLÜMƏ APARILIRIQ…»

(poliklinika)

Elektron növbə çıxıb sıradan,
«Canlı» növbədədir adamlar indi.

Cavan gözə dəymir aralarında,

Burda “canlı” olan elə növbədir.

 

“Kömpüter vışiblo!” – ucadan deyib,

Qeydiyyatçı qadın saxlayır işi.

(Kompüter qəzaya yəni uğrayıb)

Dinməzcə hamı yer tapıb əyləşir.

 

Vaxt gedir, kəsilir tamam səs-səmir,
Bir nəfər deyinmir dodaqaltı da.

Gözəldir, əlbəttə, etika, səbr,

Müdhiş amma nəsə var bu sükutda.

 

Bir dava həvəsli yox niyə burda?

Tumu kəslibdir demaqoqların?

Şəhərdə nə qədər əsəbi vardı! –

Ağrıyan qol-qıçdır indi ya qarın…

 

Bəlkə susqunluğa ciddi səbəb var?

Şübhə, narahatlıq, düzü, doğurur.

Mədəni, sakitcə bu oturanlar,
Nəyəsə elə bil bir eyham vurur…

 

Ağzına elə bil hamı su alıb,
Növbə “canlı”, yoxdur hərəkət ancaq.

Elə bil ölümə aparılırıq,
Qazancdır, nə qədər yolda yubansaq….

 

31. 03. 2026, Samara