POL VERLEN. SON ÜMİD

Ïîðòðåò Ïîëÿ Âåðëåíà

POL VERLEN

                                                                       (1844-1896)

                   SON ÜMİD

 

                                   Il est un arbre au cimetière…

Məzarlıqda azad qol-budaq atan,

Və tənha dayanan bir ağac bitir.

Başdaşı yanından həqir boylanan,

Yas ağacları tək əkilməyibdir.

 

Qonub yaylı-qışlı bir quş ağaca,

Ötər sədaqətdən, səsi saf, uca.

Nəğməsi həmişə kədərli, acı,

Bu ağacla bu quş səninlə mənəm:

 

Mən bir uzaqlığam, sənsə anımsan,

Saxlayır hər şeyi, ötsə də zaman,

Yenə dizin üstə baş qoya biləm!

 

Ah, yenə yaşamaq! Gözəlim, amma,

Basıldım amansız heçliyə birdən,

Sənin ürəyində necə, varammmı?

 

Fransızcadan tərcümə

22-23.01.2018

Samara

Реклама