Hər şeydən musiqi öncə bu işdə,
Üstün tut həmişə nə tay deyilsə.
Havada nə tamam itib gedirsə,
Surəti görünmür, yox çəkisi də.
—
Sözün aldatmasın gözəl gəlişi,
Bir az ikrahla bax, seçsən hansını,
Daha çox sevilir bayağı mahnı,
Onda dəqiqliklə güman qarışıb.
—
Can alan gözlərdir duvaq dalından,,
Ilğımdır, gün yeri yandıran zaman.
Payızda səpilib göyə, sayrışan,
Ulduz işığıdır maviyə çalan.
—
Yalnız çalarların məziyyəti var,
Rəngi qoy qırağa, çaları saxla!
Arzuya calanar arzu çalarla,
Qamışı tütəyə çevirər çalar!
—
Uzaq ol ölümcül atmacalardan,
Eyhamdan, məkrli gülüşdən uzaq.
Bütün bu mataha hopub sarımsaq,
Rədd elə, Səmanı nə var ağladan,
—
Yapış, bəlağətin boynunu sındır!
Qanın soyumamış pis olmaz hələ,
Ağıl da verəsən qafiyələrə.
Verməsən, çox hoqqa çıxarar andır.
—
Bəllimi onlarda olan fəsadlar?
Hansı başıxarab ya da karqulaq,
Əlində düzəlib ucuz bu şaxşax,
Səsində nə ahəng, nə incəlik var?
—
Musiqi öncədir, həm də zəruri!
Yazdığın qoy olsun qanadlı bir şey,
Şığısın, qəlbindən qoparaq şeir,
Başqa sevgilərə, göylərə sarı.
—
Dolaşsın şeirin harda azaddır,
Sərt səhər yeliylə sığallanaraq,
Nanədən, zirədən xumarlanaraq.
Qalan başqa nə var — ədəbiyyatdır…
1874
Fransızcadan tərcümə
01-03.10. 2021, Samara
Paul VERLAINE
1844 — 1896
Art poétique
Et pour cela préfère l’Impair
Plus vague et plus soluble dans l’air,
Sans rien en lui qui pèse ou qui pose.
Il faut aussi que tu n’ailles point
Choisir tes mots sans quelque méprise :
Rien de plus cher que la chanson grise
Où l’Indécis au Précis se joint.
—
C’est des beaux yeux derrière des voiles,
C’est le grand jour tremblant de midi,
C’est, par un ciel d’automne attiédi,
Le bleu fouillis des claires étoiles !
—
Car nous voulons la Nuance encor,
Pas la Couleur, rien que la nuance !
Oh ! la nuance seule fiance
Le rêve au rêve et la flûte au cor !
—
Fuis du plus loin la Pointe assassine,
L’Esprit cruel et le Rire impur,
Qui font pleurer les yeux de l’Azur,
Et tout cet ail de basse cuisine !
—
Prends l’éloquence et tords-lui son cou !
Tu feras bien, en train d’énergie,
De rendre un peu la Rime assagie.
Si l’on n’y veille, elle ira jusqu’où ?
—
O qui dira les torts de la Rime ?
Quel enfant sourd ou quel nègre fou
Nous a forgé ce bijou d’un sou
Qui sonne creux et faux sous la lime ?
—
De la musique encore et toujours !
Que ton vers soit la chose envolée
Qu’on sent qui fuit d’une âme en allée
Vers d’autres cieux à d’autres amours.
—
Que ton vers soit la bonne aventure
Eparse au vent crispé du matin
Qui va fleurant la menthe et le thym…
Et tout le reste est littérature.
