Elə bil dünyaya gəldiyi gündən,
Canlıya özəl bir nişan vurulur.
Şair olmasaydım əgər, onda mən,
Yəqin ki, olardım kələkbaz, oğru.
—
Boyum balacaydı, həm də arıqdım,
Oğlanlar içində amma qəhrəman.
Evə vaxtaşırı mən qayıdırdım,
Burnu sındırılmış, üzü-gözü qan.
—
Və qorxu içində anam baxarkən,
Deyirdim ağzımdan qanı silərək:
“Qorxma, daş üstünə yıxılmışam mən,
Sabahkı günəcən sağalsın gərək”.
—
O vaxt qaynayan qan soyuyub indi,
Yatıb o günlərin fırtınaları,
Ötkəm və narahat nə güc var idi,
Canımdan süzülüb şerimə axır.
—
Önümdə sözlərin qızıl qalağı,
Bütün sətirlərə iz salır hökmən,
Keçmiş cəsarəti və qoçaqlığı,
Davakar uşağın, sütül ötkəmin.
—
Cəsuram, məğruram o vaxtkı qədər,
Atdığım hər addım yeniliyədir.
Üzümə dəyirdi o vaxt zərbələr,
Qana bələnibdir ürəyim indi.
—
Və indi anama demirəm daha,
Deyirəm irişən yad lotulara:
“Boş şeydir! Toqquşub dəymişəm daşa,
Yəqin sabahacan sağalar yara”.
1922
ruscadan tərcümə
07.02. 2022, Samara
++++++++
СЕРГЕЙ ЕСЕНИН
Всё живое особой метой
Отмечается с ранних пор.
Если не был бы я поэтом,
То, наверно, был мошенник и вор.
—
Худощавый и низкорослый,
Средь мальчишек всегда герой,
Часто, часто с разбитым носом
Приходил я к себе домой.
—
И навстречу испуганной маме
Я цедил сквозь кровавый рот:
«Ничего! Я споткнулся о камень,
Это к завтраму все заживёт».
—
И теперь вот, когда простыла
Этих дней кипятковая вязь,
Беспокойная, дерзкая сила
На поэмы мои пролилась.
—
Золотая, словесная груда,
И над каждой строкой без конца
Отражается прежняя удаль
Забияки и сорванца.
—
Как тогда, я отважный и гордый,
Только новью мой брызжет шаг…
Если раньше мне били в морду,
То теперь вся в крови душа.
—
И уже говорю я не маме,
А в чужой и хохочущий сброд:
«Ничего! Я споткнулся о камень,
Это к завтраму все заживёт!»
1922
