Эта улица мне знакома
Yaxşı tanıyıram mən bu küçəni,
Mənə yaxşı tanış bu yastı ev də
Burda naqillərin mavi küləşi,
Atılıb qalıbdır pəncərə üstdə.
—
İllər olubdur ki, ağır bəlalı,
Divanə və sərsəm illər olub həm,
Kənd uşaqlığımı yada salıram,
Kəndimizin göyü dolur gözümə.
—
Nə dinclik, nə şöhrət mən axtarmışam,
Şöhrətin puçluğu tanışdır mənə.
İndi gözlərimi haçan qapasam,
Ata evimizi görürəm yenə.
—
Mavi ləkələrdə görürəm bağı,
Çəpərə baş qoyub uyuyur avqust.
Orda hər cökənin yaşıl budağı,
Yayır quş harayı, quş çığırtısı.
—
Sevirdim bu taxta evi mən necə! —
Qorxunc ruh yaşardı pərdilərində.
Bizim sobamızsa yağışlı gecə,
Yabanı, qəribə səslə dinərdi.
—
Hönkürtü cançəkən, ucaydı səssə,
Elə bil ölənçin ağlayırdılar.
Nə görmüşdü axı, o kərpic dəvə,
Yağışın inləyib sızlamağında.
—
Uzaq ölkələri görüb o yəqin,
Başqa bir yuxu və firavan zaman.
Qızıl qumlarını Əfqanıstanın,
Qədim Buxarada şüşə tək toran.
—
Mənə də tanışdır, o ölkələr, ah,
Mən az yormamışam orda yolları.
Özüm yorulmuşam indisə ancaq,
Dönmək istəyirəm yurduma sarı.
—
Sönüb getdi fəqət o incə xəyal,
Hər şey külə döndü mavi tüstüdə.
Tarlanın küləşi – sənə salamlar,
Sənə də salamlar – taxta, yastı ev!
ruscadan tərcümə
17-18. 06. 2019, Samara
Эта улица мне знакома,
И знаком этот низенький дом.
Проводов голубая солома
Опрокинулась над окном.
Были годы тяжелых бедствий,
Годы буйных, безумных сил.
Вспомнил я деревенское детство,
Вспомнил я деревенскую синь.
Не искал я ни славы, ни покоя,
Я с тщетой этой славы знаком.
А сейчас, как глаза закрою,
Вижу только родительский дом.
Вижу сад в голубых накрапах,
Тихо август прилег ко плетню.
Держат липы в зеленых лапах
Птичий гомон и щебетню.
Я любил этот дом деревянный,
В бревнах теплилась грозная морщь,
Наша печь как-то дико и странно
Завывала в дождливую ночь.
Голос громкий и всхлипень зычный,
Как о ком-то погибшем, живом.
Что он видел, верблюд кирпичный,
В завывании дождевом?
Видно, видел он дальние страны,
Сон другой и цветущей поры,
Золотые пески Афганистана
И стеклянную хмарь Бухары.
Ах, и я эти страны знаю —
Сам немалый прошел там путь.
Только ближе к родимому краю
Мне б хотелось теперь повернуть.
Но угасла та нежная дрема,
Все истлело в дыму голубом.
Мир тебе — полевая солома,
Мир тебе — деревянный дом!
