La source
İki daş arası, gölə lap yaxın,
Adamsız bucaqda qyanayır bulaq.
Həvəslə, yüngülcə şütüyür axın,
Sanki uzaqlara gedib çıxacaq.
Zümzüməylə deyir: “Nə xoşdur indi!
Elə qaranlıqdı torpaq altdasa!
Daha sahillərim yaşıl çəməndir,
Aynamda göylərin parlaq əksi var.
Göy yaddaş çiçəyi pıçıldayaraq,
Deyir ki, unutma məni, nə olar.
Cırcırama iti qanadlarıyla,
Oynayaraq məni azacıq dalar.
Quşlar içir mənim camımdan indi,
Kim bilir, bu yolu xeyli dolanıb,
Bəlkə də bol sulu bir çaya döndüm,
Onda içirdərəm düzü-dünyanı.
Bəyaz köpüyümlə bəzənər mənim,
Qranit sahillər və daş körpülər.
Məndə tüstülənib yol gedər gəmi,
Böyük Okeana çıxana qədər”.
Cavan bulaq dil-dil ötür beləcə,
Gələcək günlərə qurur yüz plan,
Elə bil ki, onun şütüyüb keçən,
Suları istəyir çıxa camından.
Beşik təmasdadır məzarla ancaq,
Gələcək nəhəng də körpəcə ölər.
Bu körpə bulaq da yuvarlanacaq,
Gölün sularına, qoymadan əsər
Fransızcadan tərcümə
01-02.10. 2018, Samara
+++++++++++++++++++
Théophile GAUTIER
1811 — 1872
La source
Entre deux pierres, dans un coin ;
Allègrement l’eau prend sa course
Comme pour s’en aller bien loin.
Maintenant ma rive verdoie,
Le ciel se mire à mon miroir.
Les myosotis aux fleurs bleues
Me disent : Ne m’oubliez pas !
Les libellules de leurs queues
M’égratignent dans leurs ébats ;
A ma coupe l’oiseau s’abreuve ;
Qui sait ? — Après quelques détours
Peut-être deviendrai-je un fleuve
Baignant vallons, rochers et tours.
Je broderai de mon écume
Ponts de pierre, quais de granit,
Emportant le steamer qui fume
A l’Océan où tout finit.
Ainsi la jeune source jase,
Formant cent projets d’avenir ;
Comme l’eau qui bout dans un vase,
Son flot ne peut se contenir ;
Mais le berceau touche à la tombe ;
Le géant futur meurt petit ;
Née à peine, la source tombe
Dans le grand lac qui l’engloutit !
xeyrulla xayal 