POL VERLEN. BÜLBÜL

verlain-19

Le rossignol
Necə ki, çığıraraq, quşlar uçar qatarla,
Üstümdə qanad çalır bütün xatırələrim.
Saralmış yarpaqları arasında qəlbimin,
Çırpınar qızılağac, əyri gövdəsi yəqin,
Görünür Peşmanlığın bənövşəyi-bulanıq,
Sularında ki, yavaş, fikirli-qəmgin axır.
Sonra qayğılı bir səs ucalır titrəyərək,

Yatırdır onu tezcə çiskinlə əsən külək.

Külək də yavaş-yavaş elə öləziyir ki,

Heç nə eşidilməyir bircə an keçən kimi.

Bircə səs dinir ancaq, sahibi də olmayan,
Təkcə bu sevimli səs – ah, necə qəlb dağlayan!
İlk məhəbbətim olmuş quşun səsidir dinən,

İlk görüşdəki kimi gözəl oxuyur yenə.

Əzəmətli qəm dolu işığında bir ayın,

Təntənəylə ucalıb həndəvərə yayılır,

Ağımtıl, melanxolik və ağır yay gecəsi,
Toran və sükut dolu indi onun sinəsi;

Küləyin hənirindən mavilik qırışlanır,
Təkcə ağac titrəyir, quşun da gözü yaşlı.

 

Fransızcadan tərcümə

02-03. 11. 2018

Samara

Реклама