Dernier vœu
Mən sizi sevirəm görün nə vaxtdan,
Bu tarix on səkkiz il ola bəlkə.
Siz çiçək kimi tər, mənsə solğunam,
Bahar sizinkidir, qşışsa mənimki.
Xeyli zamandır ki, mənim gicgahım,
Örtülüb məzarlıq çiçəkləriylə.
Qurumuş alnımı, daha az qalıb,
Onlar dəstə-dəstə kölgələyərlər.
Qüruba yollanır solan günəşim,
İndicə üfüqün itər dalında,
Matəm təpəsində gəzir baxışım,
Axır mənzilimi görürəm orda.
Dodaqlarınızdan düşəydi kaş ki,
Yubanmış bir öpüş dodaqlarıma.
Belə mükafatla məzarda bəlkə,
Arxayın ürəklə mən də yataram.
Fransızcadan tərcümə
20.09. 2018, Samara
++++++++++++++++++++
Théophile GAUTIER
1811 — 1872
Dernier voeu
— L’aveu remonte à dix-huit ans ! —
Vous êtes rose, je suis blême ;
J’ai les hivers, vous les printemps.
Des lilas blancs de cimetière
Prés de mes tempes ont fleuri ;
J’aurai bientôt la touffe entière
Pour ombrager mon front flétri.
Mon soleil pâli qui décline
Va disparaître à l’horizon,
Et sur la funèbre colline
Je vois ma dernière maison.
Oh ! que de votre lèvre il tombe
Sur ma lèvre un tardif baiser,
Pour que je puisse dans ma tombe,
Le coeur tranquille, reposer !
xeyrulla xayal 