La rose-thé
Nə qədər qızıl gül var zərif, incə,
Yoxdur çaygülü tək gözəli ancaq.
Gülümsər yarpaqlar içində qönçə,
Ləçəklər allanıb hələ azacıq.
Var ağ qızıl gülə onun bənzəri,
Deyərsən həyadan bir az allanıb,
Ehtirasla dolu bir kəpənəyin,
Nəvazişləriylə belə oyanıb.
Onun qırmızımtıl və şəffaf canı,
Məxmərdən yumşaqdır, həm də sayadır.
Soldurur o bütün alı-əlvanı,
Nə rəng var, kobuddur onun yanında.
Necə ki, üzünü kübar qadının,
Qarabuğdayıya günəş döndərər,
Çay gülü də kəndçi bacılarından,
Bir az od alıbdır, bir az da al rəng.
Ətrini iyləyib sığallayaraq,
Üzünüzə yaxın gətirsəz əgər,
Hardasa bir balda onu siz ancaq,
Bir anda sönüküb adiləşəcək.
Tapılmaz baharın palitrasında,
Bir gül də çaygülü gözəlliyində.
Siz on səkkiz yaşda onları, madam,
Qoya bilərsiniz yəqin kölgədə.
Dəri kimi incə bir ləçək hanı?
Və nəcib ürəkdən dolanıb gedən,
Gənclik həvəsindən rəng alan qana,
Bütün qızıl güllər basılar hökmən!
Fransızcadan tərcümə
29-30.2018, Samara
++++++++++++++++++++++
Théophile GAUTIER
1811 — 1872
La rose-thé
Est, à coup sûr, la rose-thé.
Son bouton aux feuilles mi-closes
De carmin à peine est teinté.
On dirait une rose blanche
Qu’aurait fait rougir de pudeur,
En la lutinant sur la branche,
Un papillon trop plein d’ardeur.
Son tissu rose et diaphane
De la chair a le velouté ;
Auprès, tout incarnat se fane
Ou prend de la vulgarité.
Comme un teint aristocratique
Noircit les fronts bruns de soleil,
De ses soeurs elle rend rustique
Le coloris chaud et vermeil.
Mais, si votre main qui s’en joue,
A quelque bal, pour son parfum,
La rapproche de votre joue,
Son frais éclat devient commun.
Il n’est pas de rose assez tendre
Sur la palette du printemps,
Madame, pour oser prétendre
Lutter contre vos dix-sept ans.
La peau vaut mieux que le pétale,
Et le sang pur d’un noble coeur
Qui sur la jeunesse s’étale,
De tous les roses est vainqueur !
xeyrulla xayal 