Le merle
Budaqda bir quşun nəğməsi dinir,
Ümidlə doludur, şən və xumardır.
Qırovdan ağaran çəmənə enir,
Çəkmələr sarıdır, frak qaradır.
Sadəqəlb nəğməkar qaratoyuqdur,
Təqvimdən xəbəri olmaz heç zaman.
Günəşi arzular həmişə, qoşur,
Aprel nəğməsini fevral ayından.
Fəqət külək əsir, yağır durmadan,
Arvsa mavi Ronu saraldır daha.
İpəklə bəznmiş salon da qoymur,
Qonağı ocaqdan aralanmağa.
Sincab xəzi atıb çiyninə dağıar,
Hakim tək ciddidir oturuşları.
Müzakirə edir ağ tribunal,
Niyə uzanıbdır görən qış belə.
Qanadını didib parıldadaraq,
İnadla oxuyur nəğməsini quş.
Baxmır nə yağışa, nə də ki qara,
İnanır bahara basılacaq qış.
Deyinir, gecikən sübhü danlayır,
Durmur indiyəcən yataqdan şəfəq .
Üşüyən çiçəyi ciddi qınayır,
Deyir ki, bəs yazın haçan gələcək.
Kölgələr dalında görür gün doğur,
Beləcə məbədə gələndə mömin,
Səcdəgah boşsa da, həmişə duyur,
Tanrını, elə bil lap yanındadır.
Onun təbiətə etibarı var,
İnstinkti duyur qanunu çünki.
Fəlsəfən bu quşda gülüş doğurar,
Elə müdrik deyil o sənin kimi.
Fransızcadan tərcümə
03-04. 10. 2018, Samara
+++++++++++++++++++++++
Théophile Gautier
Le merle
Un oiseau siffle dans les branches
Et sautille gai, plein d’espoir,
Sur les herbes, de givre blanches,
En bottes jaunes, en frac noir.
C’est un merle, chanteur crédule,
Ignorant du calendrier,
Qui rêve soleil, et module
L’hymne d’avril en février.
Pourtant il vente, il pleut à verse ;
L’Arve jaunit le Rhône bleu,
Et le salon, tendu de perse,
Tient tous ses hôtes près du feu.
Les monts sur l’épaule ont l’hermine,
Comme des magistrats siégeant.
Leur blanc tribunal examine
Un cas d’hiver se prolongeant.
Lustrant son aile qu’il essuie,
L’oiseau persiste en sa chanson,
Malgré neige, brouillard et pluie,
Il croit à la jeune saison.
Il gronde l’aube paresseuse
De rester au lit si longtemps
Et, gourmandant la fleur frileuse,
Met en demeure le printemps.
Il voit le jour derrière l’ombre,
Tel un croyant, dans le saint lieu,
L’autel désert, sous la nef sombre,
Avec sa foi voit toujours Dieu.
A la nature il se confie,
Car son instinct pressent la loi.
Qui rit de ta philosophie,
Beau merle, est moins sage que toi !
xeyrulla xayal 