Le poème de la femme

Bir gün ona aşiq xəyalpərvərə,
Göstərərək nadir incilərindən,

Gözəl bədənini təsvir eləyən,

Poema istədi oxuya birdən.

 

Gəlişi möhtəşəm, həm də müzəffər,
Duruşu sarsıdır dəbdəbəsindən.

Qürurlu İnfanta kimi yeriyər,
Əynində elə bil velür sədəfdir.

 

 

Çəkilib lojanın bir qırağına
Parlayır italyan operasında.

Çatır vaxtaşırı qulaqlarına,

Necə mahnılarda səslənir adı.

 

 

Uyaraq sənətkar ehtirasına,
Çiynindən məxməri aşağı salır,
Şəffaf buludunda incə batistin,

Nəfis cizgiləri birdən açılır.

 

 

Sürüşüb qayğısız qırçınlarıyla,
Köynəyi çiyinindən baldırınacan,
Bəyaz göryərçin tək qanad çalaraq,

Ağ ayaqlarına enib dayanar.

 

Mərmər əsərinə model olardı,

O ya Apellesin, ya Kleomenin.

Dəniz qırağında çılpaq durardı,

Necə ki, Venera Anadiomen.

 

İri su damlası kimi görünən,
Mirvarilər gəlib Venetsiyadan.

Onlar göy qurşağı rənginə girər,

Təzətər və atlas dərinin üstdə,

 

Ah, onun ilahi çılpaqlığında,
Nə qədər şeylər var möhtəşəm, şirin.
Onun duruşundan şeir yarandı,
İndi gözəlliyin himni tək dinir.

 

 

Titrəyən şüalı ay işığında,
Qumları yalayan dalğalar sayaq,
Bitib-tükənməzdir lətafət onda,
Necə otursa da, necə baxsa da.

 

 

Ancaq bir az keçir, yəqin yorulur,

Qədim Fidiadan, Veneradan da.

Qıvrılıb özgə cür indi oturur,

Çılpaq matahını salır qaydaya.

 

 

Gənc bir gürcü qızı, biganə, tənbəl,
Ətirli nargilə alıb əlinə.

Dolu baldırları baxışı dələr,
Dolaşıb qıçları biri-birinə.

 

 

Kəşmir xalçaların üstdə sarayda,
Uzanıb bir sultan xanım dincələr.

Gülər, öz əksinə baxıb aynada,
Mərcan dodaqlarla əksi də gülər.

 

Enqr fırçasından çıxan kəniz tək,

Qabarar sinəsi onun, görünər,

Saxta abırlara sanki gülərək,

Meydan oxuyaraq təvazölərə.

 

 

Ah, tənbəl odalisk, geri dur, dayan!
Bax sən öz günündən həqiqi şəklə,

Bütün hədləriylə yanan brilyant;

Belə cilvələnir gözəllik eşqlə!

Başı əyilərək atılır geri,
Nəfəsi təngiyir, döşü qabarır.

Alıb sığallayır yumşaq əlləri,

Yuxu uzaqlara onu aparır.

 

Bir kəfən ingilis krujevasından,
Qoy örtsün möhtəşəm gözəlliyini,

Torpağa gedəcək ekstazından;
Bir gün ehtirasdan öləcək yəqin!

Kölgələnən gümüş bəbəklər üstdə.
Kirpiklər elə bil qanad çalırlar,

Sədəf sonsuzluğun içində məstdir,
Gözləri göylərə zillənib qalar.

 

Matəm çələngləri gətirməyin, yox,
Onlarda hər çiçək hüznlü, yaslı.

Parmada yetişən bənövşələr qoy,
Onun cənazəsi üstdə ağlasın.

 

 

Aparın ehmalca, bəyaz və rahat,
Yatağına qoyun, qəbrə qoyan tək.

Şair bura gəlib gecə keçən vaxt,
Dizləri üstünd dua edəcək.

 

Fransızcadan tərcümə

06-07. 10. 2018. Samara

++++++++++++++++++++

Théophile Gautier

Marbre de Paros.

Un jour, au doux rêveur qui l’aime,

En train de montrer ses trésors,

Elle voulut lire un poème,

Le poème de son beau corps.

Elle vint en grand apparat,

Traînant avec des airs d’infante

Un flot de velours nacarat :

Telle qu’au rebord de sa loge

Elle brille aux Italiens,

Ecoutant passer son éloge

Dans les chants des musiciens.

Ensuite, en sa verve d’artiste,

Laissant tomber l’épais velours,

Dans un nuage de batiste

Elle ébaucha ses fiers contours.

Glissant de l’épaule à la hanche,

La chemise aux plis nonchalants,

Comme une tourterelle blanche

Vint s’abattre sur ses pieds blancs.

Pour Apelle ou pour Cléoméne,

Elle semblait, marbre de chair,

En Vénus Anadyomène

Poser nue au bord de la mer.

De grosses perles de Venise

Roulaient au lieu de gouttes d’eau,

Grains laiteux qu’un rayon irise,

Sur le frais satin de sa peau.

Oh ! quelles ravissantes choses,

Dans sa divine nudité,

Avec les strophes de ses poses,

Chantait cet hymne de beauté !

Comme les flots baisant le sable

Sous la lune aux tremblants rayons,

Sa grâce était intarissable

En molles ondulations.

Mais bientôt, lasse d’art antique,

De Phidias et de Vénus,

Dans une autre stance plastique

Elle groupe ses charmes nus.

Sur un tapis de Cachemire,

C’est la sultane du sérail,

Riant au miroir qui l’admire

Avec un rire de corail ;

La Géorgienne indolente,

Avec son souple narguilhé,

Etalant sa hanche opulente,

Un pied sous l’autre replié.

Et comme l’odalisque d’Ingres,

De ses reins cambrant les rondeurs,

En dépit des vertus malingres,

En dépit des maigres pudeurs !

Paresseuse odalisque, arrière !

Voici le tableau dans son jour,

Le diamant dans sa lumière ;

Voici la beauté dans l’amour !

Sa tête penche et se renverse ;

Haletante, dressant les seins,

Aux bras du rêve qui la berce,

Elle tombe sur ses coussins.

Ses paupières battent des ailes

Sur leurs globes d’argent bruni,

Et l’on voit monter ses prunelles

Dans la nacre de l’infini.

D’un linceul de point d’Angleterre

Que l’on recouvre sa beauté :

L’extase l’a prise à la terre ;

Elle est morte de volupté !

Que les violettes de Parme,

Au lieu des tristes fleurs des morts

Où chaque perle est une larme,

Pleurent en bouquets sur son corps !

Et que mollement on la pose

Sur son lit, tombeau blanc et doux,

Où le poète, à la nuit close,

Ira prier à deux genoux.