Contralto

Antik muzeydə mərmər

Yataqda bir heykəl var,
Sirli gözəlliyiylə,
Qəlbi qayğılandırar.

 

Gənc oğlanmı? Qadınmı,

İlahəmi, tanrımı?

Sevgi susur abırdan,
Kəsir etirafını.

 

O, ötkəm durumuyla,
Balınc üstdə uzanıb.
Maraqcıl adamlara,

Arxası saymazyana.

 

Lənətli gözəlliyi
Tərifləyir hər görən,

Venera! – kişi deyir,
Qadın deyir: Kupidon!

 

Naməlum cins, deyərsən,
Öpüşüylə əriyib,

Bədəni Salmasisin,

Suyunda fəvvarənin.

 

Odlu ximer, ali səy,
Sənətin və həvəsin,

Müxtəlif cür gözəlsən,

Monstr, seviimlisən!

 

Qırçınlı donun altda,

Gərdənin gizlənsə də.

Gözlərim balağından,
Yol tapıb keçir yenə.

 

Şair arzususan sən,
Səninlədir çox gecəm,
İnanmıram nədənsə,
Aldanaram beləcə.

 

Fəqət o, dəyişmədə,

Şəkildən səsə döndü.

Bu metamorfozda həm,

Oğlan və qız var indi.

 

 

Həm qadındır, həm kişi,

Qəşəng, qəribə tembr!

Kontralto, qarışıq,

Səs hermofroditi!

 

Romeo, həm Cülyetta,
İki səs bir nəfəsdən.

Qümri, qamışquşu da,

Bir qızıl gülün üstdə.

 

 

Sevgidən danışaraq,

Xanım gülür pajına.

Divar dibində məşuq,

Dama qala başında.

 

İzləyir ağ kəpənək,

Sadiq rəfiqəsini,

Uçub biri yüksəlcək,

Uçub birisə enir.

Mələk qalxar və enər,
Qızıl pilləkən üstdə.

Qarışıb zəng səsinə,
Mis və gümüşü səs də.

 

Hava və harmoniya,

Müşaiyət və mahnı.

Qüvvə və qrasiya,
Eşqin ehtiras anı!

 

Qırçın tuman əynində,

Axşan o, Sandrilyondur.

Danışırlar önündə,

Sisəy dostuyla odun.

 

Sabah dəyərli Arsaz,

Qəzəbdən coşur, qızır.

Zirehli Tankred ya,

Qılınc, dəbilqə qızıl.

Sızıldar Dezdemona,
Canfəşandır Mazetto.

Necə sənə heyranam,

Vurğunam, kontralto!

 

İkiqat cazibə var,

Sirli məlahətində.

Olardın, necə Gülnar,

Bir Laranın Xaledi.

 

Səsi nəvaziş anı,
Yatan qəlbi tərpədər,

Məşuqə ahlarına
Kişi çaları enər.

 

Fransızcadan tərcümə

198-19.09. 2018, Samara

++++++++++++++++++

Théophile GAUTIER
1811 — 1872

Contralto

Est-ce un jeune homme ? est-ce une femme,
Une déesse, ou bien un dieu ?
L’amour, ayant peur d’être infâme,
Hésite et suspend son aveu.

Dans sa pose malicieuse,
Elle s’étend, le dos tourné
Devant la foule curieuse,
Sur son coussin capitonné.

Pour faire sa beauté maudite,
Chaque sexe apporta son don.
Tout homme dit : C’est Aphrodite !
Toute femme : C’est Cupidon !

Sexe douteux, grâce certaine,
On dirait ce corps indécis
Fondu, dans l’eau de la fontaine,
Sous les baisers de Salmacis.

Chimère ardente, effort suprême
De l’art et de la volupté,
Monstre charmant, comme je t’aime
Avec ta multiple beauté !

Bien qu’on défende ton approche,
Sous la draperie aux plis droits
Dont le bout à ton pied s’accroche,
Mes yeux ont plongé bien des fois.

Rêve de poëte et d’artiste,
Tu m’as bien des nuits occupé,
Et mon caprice qui persiste
Ne convient pas qu’il s’est trompé.

Mais seulement il se transpose,
Et, passant de la forme au son,
Trouve dans sa métamorphose
La jeune fille et le garçon.

Que tu me plais, ô timbre étrange !
Son double, homme et femme à la fois,
Contralto, bizarre mélange,
Hermaphrodite de la voix !

C’est Roméo, c’est Juliette,
Chantant avec un seul gosier ;
Le pigeon rauque et la fauvette
Perchés sur le même rosier ;

C’est la châtelaine qui raille
Son beau page parlant d’amour ;
L’amant au pied de la muraille,
La dame au balcon de sa tour ;

Le papillon, blanche étincelle,
Qu’en ses détours et ses ébats
Poursuit un papillon fidèle,
L’un volant haut et l’autre bas ;

L’ange qui descend et qui monte
Sur l’escalier d’or voltigeant ;
La cloche mêlant dans sa fonte
La voix d’airain, la voix d’argent ;

La mélodie et l’harmonie,
Le chant et l’accompagnement ;
A la grâce la force unie,
La maîtresse embrassant l’amant !

Sur le pli de sa jupe assise,
Ce soir, ce sera Cendrillon
Causant prés du feu qu’elle attise
Avec son ami le grillon ;

Demain le valeureux Arsace
A son courroux donnant l’essor,
Ou Tancrède avec sa cuirasse,
Son épée et son casque d’or ;

Desdemona chantant le Saule,
Zerline bernant Mazetto,
Ou Malcolm le plaid sur l’épaule ;
C’est toi que j’aime, ô contralto !

Nature charmante et bizarre
Que Dieu d’un double attrait para,
Toi qui pourrais, comme Gulnare,
Etre le Kaled d’un Lara,

Et dont la voix, dans sa caresse,
Réveillant le coeur endormi,
Mêle aux soupirs de la maîtresse
L’accent plus mâle de l’ami !