VİKTOR HÜQO.  SÜRGÜN

Hugo

Exil

Ah, vətən, kaş indi görə biləydim,
Yasəmənlərini, badamlarını.

Gəzib çəmənində çiçək dərəydim — 
Ürəyim yanır!

 

 

Kaş ki bacaraydım, — fəqət ay ata,
Ay, ana, heyif ki, yox iqtidarım,
Sizin daşınıza baş qoyub yatam —
Ürəyim yanır!

 

 

Sizin yas örtüklü məqbərənizdə,

Əgər bacarsaydım, danışdırardım

Qardaşım Abel və Ejeni sizlə —
Ürəyim yanır!

 

 

Əgər bacarsaydım, ah, göyərçinim,
Anam, səmalara ruhu uçanım,
Məzarın üstündə diz də çökərdim —
Ürəyim yanır!

 

Ah, o səmadakı tək ulduza gör

Necə də əllərim mənim uzanır!
Necə dodaqlarım torpağı öpür — 

Ürəyim yanır!

 

 

Yoxsuz, ölüm fikri məni ağladır,
Qara dalğaların harayı dinir.
Qaçmaq istəyirəm, getmir ayağım,
Ürəyim yanır!

 

Ancaq toranlıqda pusqu quran bəxt,

Yanılır, sayaraq addılarımı,
Düşünürsə qoca bu yolçu əlbət,

Yəqin usanır…

Fransızcadan tərcümə

29.05. 2019, Samara

 

Exil

Si je pouvais voir, ô patrie, 
Tes amandiers et tes lilas, 
Et fouler ton herbe fleurie, 
Hélas !

 
Si je pouvais, — mais, ô mon père, 
O ma mère, je ne peux pas, 
Prendre pour chevet votre pierre, 
Hélas !

Dans le froid cercueil qui vous gêne, 
Si je pouvais vous parler bas, 
Mon frère Abel, mon frère Eugène, 
Hélas !

 

 

Si je pouvais, ô ma colombe, 
Et toi, mère, qui t’envolas, 
M’agenouiller sur votre tombe, 
Hélas !

 
Oh ! vers l’étoile solitaire, 
Comme je lèverais les bras ! 
Comme je baiserais la terre, 
Hélas !

 

Loin de vous, ô morts que je pleure, 
Des flots noirs j’écoute le glas ; 
Je voudrais fuir, mais je demeure, 
Hélas !

Pourtant le sort, caché dans l’ombre,
Se trompe si, comptant mes pas,
Il croit que le vieux marcheur sombre
Est las.

Реклама