(La mort des Pauvres)
Təsəlli, əfsus, ölümdür! Və ölümdür yaşadan;
Yeganə məqsəd həyatda, ümid də bircə ona.
O, eliksir, coşar ondan və məst olar insan,
Ürək verən də odur ki, çıxaq ömrün sonuna.
—
Qırovla örtülər aləm, qasırğalar gurlar –
Qara üfüqdə tək odur parıldayan, ağaran.
O bir qonaq evi ki, alnımızda ünvanı var,
Yedirərlər gələni, orda salarlar yatağa.
—
O, mələkdir, hamı ovsunlu əllərindən alar,
Ən əziz töhfə — yuxu, dadlı, şirirn röyalar.
Və son yataqda bu əllər çəkər lütün nazını.
—
Sirli saxlancdır, onda Tanrının cəlalı da var,
Kasıbın muzdudur o, həm də ona doğma diyar,
O, tanınmaz səmalara açılan darvazadır.
1852
fransızcadan, may 2007, Samara
++++++++++++++++++++
CHARLES BAUDELAİR
LA MORT DES PAUVRES
C’est la Mort qui console, hélas ! et qui fait vivre ;
C’est le but de la vie, et c’est le seul espoir
Qui, comme un élixir, nous monte et nous enivre,
Et nous donne le cœur de marcher jusqu’au soir ;
À travers la tempête, et la neige, et le givre,
C’est la clarté vibrante à notre horizon noir ;
C’est l’auberge fameuse inscrite sur le livre,
Où l’on pourra manger, et dormir, et s’asseoir ;
C’est un Ange qui tient dans ses doigts magnétiques
Le sommeil et le don des rêves extatiques,
Et qui refait le lit des gens pauvres et nus ;
C’est la gloire des Dieux, c’est le grenier mystique,
C’est la bourse du pauvre et sa patrie antique,
C’est le portique ouvert sur les Cieux inconnus !
xeyrulla xayal 