ЖЕРАРДЬЕ ОТКАЗАНО В ПРОСЬБЕ СТАТЬ РОССИЙСКИМ ГРАЖДАНИНОМ

Представитель МИД РФ А. Лукашевич дал пояснение по поводу отказа Жерару Депардье в его просьбе стать гражданином Российской Федерации. «Мы высоко ценим актерский талант господина Депардье», — сказал представитель МИД. «Но в творчестве мастера нередко пропагандируется гомосексуализм и содомия. В некоторых фильмах господин Депардье недвусмысленно трахает своих мужских партнеров. А это несовместимо с традиционными российскими ценностями и взглядами на содержание и способы половой жизни», — заключил господин Лукашевич.

XOŞBƏXTLİK BAŞ AĞRISI…

Nədir təbəssümünü

Əyən, dəyişdirən qəm?

Nədir qıran səsini?

Xoşbəxtsənmi? – bilmirəm.

 

Dünəndən əl üzülüb,

Bu günün sevinci yox.

Sabaha nə yazılıb?-

Gələcəkdən qorxuruq.

 

Heyf! Sevgi “ardı var”

Romanlardan deyildir.

Başlanar, başa çatar,

Hər nə varsa deyilər.

 

Bir sevincə uğrasaq,

Əvəzi min kədərdə.

Xoşbəxtlik baş ağrısı –

Gələr də, çəkilər də…

                                       18-19 mart 1993, Samara

İldə qurban bir olar, Qurbanınıq gündə biz…!

Sizi bilmirəm, ancaq mən Azərbaycanda yaşamadığıma görə, Azərbaycan vətəndaşı olmadığıma görə çox fikir eləyirəm. Hərdən fikir elə güc gəlir ki, az qalır infarkt vura məni. Burda bir Məşdi var, o da ürəkdən… Yox, yaxşısı budur ki, Məşdidən yazmayım, çünki Məşdinin beşaçılanı var. Bir dəfə tuşladı mənə ki, Mirzə, gərək səni vuram, çünki vətəni sevmirsən. Həzrət Abbasa and içdim ki, vətəni Leyli-Məcnun kimi sevirəm və Məşdinin ürəyi yumşaldı…

Hə, elə ki, bayramlarda möhtərəm cənab prezident Azərbaycan xalqına müraciət edir, məni ağlamaq tutur. Deyirəm ki, ay namərd, Azərbaycanda yaşasaydın, prezidentimizin ağzından tökülən gözəl-gözəl sözlər, xeyir-dualar sənə də aid olardı. Qurban bayramında möhtərəm zat-aliləri Əliyev Azərbaycan müsəlmanlarını elə təbrik eləyib ki, camaat cavabında sevincdən və ruh qalxımaından ağlayıb. Deyilənlərə görə, cuşa gəlib böyürüşənlər, mələşənlər də olub. Deyiblər ki, ya prezident, biz nəinki həmişə sənə səs verməyə, hətta sənə qurban kəsilməyə də hazırıq, hərçənd qurbanlığa ləyaqətimiz yoxdur…

Məlumat var ki, Azərbaycanda prezident üçün sürü-sürü qoyun kəsilib və DAY.Baz saytınıın yazdığına görə, qoyunlar prezident üçün kəsilməyə oynaya-oynaya, şıllaq ata-ata gedirmişlər…

Azərbaycandakı azərbaycanlılar qurban kəsməkdə olsunlar, sizə deyim Ulyanovsk azərbaycanlılarından. Bildiyiniz kimi, millətimizin toxumundan Leninin və Kerenskinin vətəninə də düşüb və çox yaxşı bar verib. Orda yetişən azərbaycanlılar qeyrətləriylə ad çıxarıblar. Günlərin bir günü yığışıb müşavirə keçiriblər. Ortalığa bir sual qoyulub: İki vacib işdən hansını görək? Gedib Qarabağı azad edək ya milli öndərimizə heykəl qoyaq. Yekdilliklə qərar çıxarıblar ki, heykəl qoymaq vacibdir. Torpaq qaçmır, həmişə azaf eləmək olar, çürüyən deyil, buxarlanıb uçan deyil, erməni qurumsaqlar da bu torpağı yeyib gözlərinə təpmirlər ki. Heykəl məsələsində isə yubanmaq olmaz. Bir də gördün bütün yaxşı heykəltəraşlar öldü getdi, sonra bu heykəli kimə qayıtdıracağıq?

Bəli, Ulyanovskda bir varlı, vətənpərvər və əliaçıq soydaşımızın puluyla öndərimizə yaxşı bir heykəl qoyulur. Ancaq bir şeyi nəzərə almırlar ki, möhtərəm prezidentimizə hər şeyi bəyəndirmək olmur, çünki o qədər heykəl qoydurub ki, tükü tükdən seçir, yəni heykəlin kurpiklərinəcən sayır. Alah şeytana lənət eləsin, Ulyanovskdakı heykəl də zat-alilərinin xoşuna gəlmir. Day.Baz yazır ki, möhtərəm prezident o heykəl qoyanı çağırtdırıb ona öz əiylə yaxşı bir şapalaq da vurub. Qaz.TV bunu təkzib edir, deyir şapalaq olmayıb, qapaz olub…Nə isə, möhtərəm prezident sökdürür o heykəli, beş milyon dollara kefiniz istəyn bir abidə düzəltdirir, aparır qoyur Ulyanovska…

Azərbaycan prezidentinin Ulyanovskaya gəlişi ayrı mövzudur, buna mənim qələmim çatmaz, burda Dante lazımdır, Şekspir lazımdır, Zəlimxan Yaqub lazımdır… Qısasını deyim. Möhtərəm zat-aliləri İlham Əliyev Ulyanovska yaxnlaşan kimi nəinki insanlar, hətta torpaq da, daş da həyəcana gəlib, Volqanın dalğaları buludlara qalxıb, balıqlar özləri sudan çıxıb sarılıblar balıqçıların boynuna… Hamı öpüşür, ağlaşır…Ən maraqlı orasıdır ki, şəhər cəbbəxanalırdakı bütün silahlar sevincdən, həyəcandan coşub başlayıblar partlamağa. Bir partapart, bir gurultu qopur ki, indiyəcən heç bir müharibədə olmayıb… Bir xeyli adam da qırılır…

İndi fikirləşirəm ki, bizim padşahsevərlərimiz də öndərimizə heykəl qoyalar və möhtərəm prezident gələ onun açılışına. Samarada silah Ulyanovskdakından qat-qat çoxdur. İndi görün burda nə kef olar! Bombaların partlamağı bir yana, görün nə qədər ürək partlar! Samarada elə padşahsevərlər var ki, prezidenti görən kimi sevincdən ürəkləri türk pomidoru kimi partlayıb dağılar…

Hə, yaxşı kef çəkərdik… Ancaq bilmək olmur heykəl qoyulacaq ya yox. O imza yığan bozbaşçını da burunlayırlar. Samara azərbaycanlıları bir məzhəbə qulluq eləmirlər. Nə Qarabağı azad eləmək fikirəri var, nə də heykəl qoyurlar…

 

Mirzə ƏLİL

ÖZGƏ DƏRDİ

Biz ağuş açırıq özgə dərdlərə,

Özgə dramlarla sarsılırıq biz.

Özgə hıçqırığı bizi titrədir,

İslanır sinəmiz, çiyinlərimiz.

 

Dəli qışqırığı özgə ananın,

Dinir yuxumuzda əks-sədayla.

Özgə uşaqların dərdi dünyanı,
Bizə də dar edir… Günlə ya ayla…

 

Sonrasa… Bəlkə də canıyananlıq,

Ovudur… Sonu var faciənin də.

Biz həlim ürəkli tamaşaçıyıq,

Dərdsə faciə yox, sadəcə dərddir…

15-17 iyun 2007, Samara

ZƏNGİLAN SÖHBƏTİ (Şirvan Mürvət oğlunun 40 yaşının tamamına)

                                           

Qardaş, ayrı söz yoxdu?

Nə Zəngilan oldu bu?

Gecənin ən uzunu,

Yetirmir bu mövzunu!

Əslində yaxşı baxsan,

Nə yerdi ki Zəngilan –

Çöldü, daşdı, qayaydı,

Cib dəsmalı boydaydı.

Bir qaçqın yaş axıda,

Bəs etməz qurutmağa…

Əhali də onca min…

(“Vur-tut” desəm — incimə).

Qəhrəmandır hər biri

İndi…Xatirələrin…

Həyatdasa… Sən indi,

Nə təriflər desən də,

Torpağın duzu, yəqin,

Deyildi yerlilərin…

Kişilər lağlağılı,

İşdən çox kefə bağlı.

Çox yola yolçuydular,

Bir az kolxozçuydular,

Bir az araqbazdılar,
Bir az allahsızdılar…

O ki qaldı arvadlar –

Nə dağ maralıydılar,

Nə su sonasıydılar.

Batıq sinəliydilər,

Çatlaq damarlıydılar,

Partlaq dabanlıydılar,

Üzü danlaqlıydılar,

Azərbaycanlıydılar!

Zəngilan bir tikəydi,

Nə Gəncə, nə Bakıydı.

Nə Şuşa, nə Ağdamdı,

Sözü ancaq ağladır…

Bəli, qardaş, yuvaydı,

Hərçənd yaylıq boydaydı.

Qaıdı…Kimdi qaldıran?

Yaylığım da ki atam,

Başa bağlananı var,

Yara bağlayanı var.

Yaylıq var bayraqlanır,

Baş üstdə dalğalanır…

…Bəlkə səhər şehidir,

Səsini dəyişdirən?

Doğma ocaq hisinə,

Nə vaxtdan isinmirik…

Burdasa Zəngilanın,

Ağ kitabı yazılır

Min bir rus gecəsinin,

Zülmət səhifəsinə…

                                                     yanvar 2007 Samara

ITƏN GÜNÜN AĞISI

QÜRUB.jpg

Gün gedir, qürub yaxın,

Toran düşər, ay doğar.

Qəlbimi alıb sıxan,

İtki qüssəsi ağır.

 

Saatlar, dəqiqələr,

Axıb – quma su kimi.

Mənə dərd qoyub gedər,

Hər ağrının həkimi.

 

Haçan gəldin – bilmədim,

Getməyə tələsən gün.

İşartıdın, şölədin,

İncələrək əsən gün.

 

Balıq kimi şütüdün,

İlğımlarda yer aldın.

Əllərimi üşütdün,

Gözlərimdə parıltın…

 

Sən gələndə həyatdın,

Sən ömürdün, yaş idin.

Nə sən məni yaşatdın,

Nə mən səni yaşadım.

 

Təqvimə düşməz adın,

İzin qalmaz ömürdə.

Bir nemətdin – duymadım,

Kimdi səni göndərən?

 

Bəlkə quşdun, çiynimə

Qondun – xəbər tutmadım.

Sabahlarda yenə mən,

Axtararam baxtımı…

                                       05-08-1993 Samara