Архив | 26.12.2012

«ВОЙНУ И МИР» НАПИСАЛ НЕ ТОЛСТОЙ…

Не утихают споры вокруг Шолохова. Из него упорно хотят сделать Крюкова. Самым весомым аргументом в этом споре в пользу Крюкова является авторитетное мнение покойного  Солженицына, что советский писатель не мог писать  хороший, достойный нобелевской премии роман. Такой роман  мог писать только писатель антисоветский.

Недавно был крайне изумлен, узнав, что с Львом Толстым тоже не все в порядке. Один знакомый литературовед мне рассказал версию, по которой роман «Война и мир» написан не яснополянским графом, а совсем другим человеком, фамилия которого  была …Я запамятовал, кажется, тоже Крюков.

Так вот этот Крюков был молодым офицером во время наполеоновского нашествия. В силу своей молодости и отчасти царившей накануне в России франкомании этот Крюков обожал французского императора и в самом начале войны сдался противнику.  Вскоре молодой офицер и писатель стал важной персоной в штабе французов. Он, естественно, разделил трагическую судьбу своего кумира. Есть сведения, что он находился со свергнутым императором на острове св. Елена и только после его смерти вернулся во Францию. Он очень нуждался, но был гордый и ничего не просил. Он очень тосковал по России.  Крюков одно время хотел выколоть себе глаза и вернуться в Россию слепым, чтобы не могли его узнать. (О такой крайней мере помышляет Дмитрий Карамазов, видимо, судьба Крюкова была известна Достоевскому). Но он не ослепил себя только потому, что  страшно любил писать. Он день и ночь писал роман «Война и мир».  Где-то в 1860 году, когда ему было за восемьдесят, Крюков заканчивает роман. В это время в Европе находился молодой русский писатель Лев Толстой. Узнав об этом, Крюков встречается с ним и передает ему роман с просьбой опубликовать его только после его смерти, которая, по его мнению, в ближайшее время должна наступить. Лев Николаевич вскоре после возвращения на родину узнает о кончине автора «Войны и мира». И хочет найти издателя. Но в связи с тем, что примерно в это же время женится, публикация романа несколько откладывается. Молоденькая, но очень смекалистая Софья Андреевна узнав, какое сокровище у них в руках находится, склоняет мужа опубликовать роман под своим именем. Лев Николаевич долго не соглашается. Но когда Соня начинает угрожать разводом, Лев Толстой уступает – к тому времени у него уже начиналось духовное возрождение и он ужасно боялся развода.

Для достоверности Софья Андреевна многократно переписывает роман. Копий сделает он так много, что в зимнее время он частью рукописи обклеивает окна… Они, чтобы отвести подозрение, кое-что переделывают. Но как бывает в таких случаях, получается хуже. Именно благодаря вмешательству Толстых в текст Крюкова, в романе французы говорят по-русски, а русские – по-французски…

Дальше – известно. Опубликовав роман изменника с трагической судьбой, Лев Толстой становится всемирно известным писателем… Он всю жизнь испытывал угрызения совести. По этой же причине он не мог есть мясо…

Видимо, уже тогда о настоящем авторе «Войны и мира» ходили слухи. Поэтому нобелевский комитет так и не присудил премию Льву Толстому…

Есть предположения, что и другие произведения графа имеют сомнительное происхождение. Недавно якобы Юлия Латынина сообщила, что «Хаджи Мурат» написан не Толстым, а одним из нукеров самого Хаджи Мурата, чудом оставшимся в живых…Он как будто передал свою рукопись Льву Николаевичу, чтобы тот ее отредактировал, но Софья Андреевна придержал, да так, что и тот и другой умерли. Посмертно произведение была издано как сочинение самого Льва Толстого…

Такие вот дела…

Теперь остается вывести на чистую воду Пушкина…

Не справедливо ведь, когда одним дается сотворить бог знает что, а другим ничего не дается…

Дайте нам хоть развенчать…
Это ведь как бальзам на душу, когда узнаешь, что трагедии Шекспира написал не Шекспир…

14 марта 2010

TYÜTÇEV. Gözəlsən nə gədər, ah, dəniz, gecə…

F.İ  TYÜTÇEV

Gözəlsən nə gədər, ah, dəniz, gecə —

Burda al şəfəqli, səmavi orda.

Bu ay işığında canlı tək necə,

Gedir, nəfəs alır, parıldayır da.

Bu azad genişlik hüdudsuz, hədsiz,

Parıltı, tərpəniş, titrəyiş, atəş.

Tutqun şəfəqlərə bələnmiş dəniz,

Kimsəsiz gecədə nə yaxşısanmış!

Sən ey təlatümlü, ey nəhəng fəza,

De, hansı bayrama cilvələnmisən?

Hay çəkib, od töküb, çapır dalğalar,

Sayıq ulduzlarsa baxır zirvədən.

Həyəcan, parıltı – durmuşam yenə,

Halsız, hərəkətsiz. Bu bir yuxumu?

Həvəslə onların cazibəsinə,

Verərdim gedərdi mə öz ruhumu…

1865

ZALIM UŞAQLARI, BEŞ İL GÖZLƏYƏ BİLMƏYİBLƏR…

 

Mayın iyirmi səkkizində səhər açılmamış, sizdən ayıb olmasın, arvad məni dümsüklədi ki, dur, Buş zəng vurur. Düzü, bu İraq müharibəsindən sonra Buşla aram soyuqdur, ancaq zəng vuranda xala xətrin qalmasın cavab verirəm. Hə, telefonu alıb dedim  xeyir olsun, Buş cənabları, nə qulluğun. Dedi qulluq sahibi olasan, elə zəng vurdum ki, bayramınızı təbrik eləyəm. Dedim bərəkallah, Corc bəy, öndərimizin yubileyindən iki həftə krçib, indi yadına düşmüşəm? Dedi yox, Mirzə, dövlətinizin yaranmağının doxsan illiyi münasibətilə təbrik edirəm. Ağızucu “sağ ol” deyib telefonu söndürdüm. Sonra eşitdim ki, məndən sonra Bakıya zəng vurub möhtərəm prezidentimizi təbrik edib, onun da qanını qaraldıb…

Nə yubiley, ə? Nə bayram, ə? Yalan deyirəmsə, Mirzə Əlili fəxri xiyabanda Zəlimxan Yaqubla bir qəbirə  qoyasınız, o gün acığımdan arvada beş-altı çəkdim. Dedi Mirzə, mənim nə təqsirim var? Dedim kim bilir, bəlkə baban müsavat əskəri olub, Rəsulzadəyə dəstək verib, sizin tayfaya döyülmək halaldır. Bizim arvad dilini saxlayan deyil, dedi Rəsulzadə nə pislik eləyib xalqa, dövlət yaradıb dana. Dedim ondan kim xahiş eləmişdi dövlət yaratsın? Neynirdik biz elə dövləti? Neynirdik o boyda ərazini? Neynirdik o cür parlamenti ki, orda cürbəcür partiyalar ola, debatlar gedə, arvad-uşaq da bu pozğunluğa baxıb yaman günə qala? Bəs biz müsəlman deyilik? Bəs bizim qeyrətimiz yoxdur? Bizim bir dövlətimiz var ki, öndərimiz yaradıb, sonra da tapşırıb oğluna.

Bizim arvad kimi tərs yer üzündə yoxdur, qayıdıb mənə deyə ki, yaxşı dövlətdirsə, niyə gedib yaşamırcsan orda? Qolaylanıb bir yaxşı şillə vuracaqdım ağzının qstqnə, ancaq elə bu dəmdə Şirvan bəy qapıdan girib dedi ki, Mirzə, həmişə belə mehriban olasınız, gəlmişəm hər ikinizi yubiley konsertinə çağırım…

Şirvan bəylə çoxdan salamım var, keçə bilmədim, arvadı da götürüb getdim məclisə. Şirvan bəyə tapşırdım ki, danışanda gücü qoysun milli öndərə, de ki, o vaxt Rəsulzadə, Topçubaşov bir səhvdir eləyiblər, onlara aid olmayan işdən yapışıblar. Bizim dövlətimizi də, xalqımızı da yaradan öndərdir. Allah onun heykəllərini birə beş artırsın, oğlunun prezidentliyini ömürlük eləsin.

Konsertdə bir təhər tab gətirib oturdum. Ancaq Şirvan bəy səhnəyə çıxıb danışanda kürkümə birə düşdü. Elə bil kişini şeytan azdırdı. Bir kəlmə də nə öndərdən, nə möhtərım prezidentdən dedi. Arvadın qolundan tutub tez aradan çəxdım. Dedim belə yerdə adam tez ləkələnər.  Onsuz da naxçıvamlılar Buşla salaməleykimə görə məndən çox incikdirlər…

Sonraö eşitdim ki, AzTV işləri düzəldib, allah bütün kanalların ömründən kəsib versin ona. Samaranın tədbirindın məulumat verəndə Şirvan bəyin adından deyiblər ki, öndərimizdən belə danışdı, möhtərəm prezidentimizdən heylə danışdı. Sağ olsun Hacı Faiq, düzüb-qoşub. Mən, düzü, özümə görə qorxurdum. Bilirəm ki, möhtərəm prezidentimizin üzü gəlməyəcəkdi, İordaniya kralına, Misir prezidentinə deyəcəkdi, onlar da mənə zəng vurub utandıracaqdılar ki, Mirzə, bəs sən niyə müxalif bayramlara gedib regional lideri darıxdırırsan…

Şükür allaha, bəla sovuşdu. Ancaq arvadı necə vurmuşamsa, indiyəcən qulağına dərman tökdürür. Yalan deyirəmsə, mənə neft gəlirindən bir manat da çatmasın, çox tərs arvaddır. Zənnim məni aldatmır, zatında müsavatçılıq var…

                                      Mirzə ƏLİL

                                                        03.06.08 Samara  

 

 

 

ОТДАЙ И МЫ ВСЕ ПРОСТИМ…

Госдума обратилась к Дмитрию Медведеву с требованием вернуть зимнее время. Последнее время к Медведеву таких требований поступают много. Требуют вернуть все, что он приобрел во время своего президентства: часы дорогие, фотоаппараты, дачи и даже аккаунт в Твиттере.

YARPAQLAR YERƏ ENİR…

                                             Xeyrulla XƏYAL

                              R.Aynur üçün

Yarpaqlar yerə enir,

Sarılı, qırmızılı.

Onların hər birinə,

Tanrı hökmü yazılıb.[1]

 

Təzə getcək yuxuya,

Kürünüb daşınarlar.

Oda, havaya, suya,

Yarpaqlar qarışarlar.

 

Bəlkə də bu ağaca,

Elə bu payız qalır.

Kəsilər, gedər – azca

Qalsa da, kağız qalar.

 

Bir vərəq o kağızdan,

Bəlkə mənə də düşər.

Yazaram… yazdığım da,

Yarpaq ömrünü yaşar…

13-15 noyabr 2009 Samara


[1] «…ondan xəbərsiz bir yarpaq da düşmür…” Quran, 6, 59

ГОЛОСА РОССИИ

Андрей Малахов:

-Друзья! Вы только что слышали душераздирающий рассказ о том, как дума с подавляющим большинством проголосовала за так называемый «закон подлецов». После рекламы, которая пройдет быстро, вы услышите невероятные подробности о том, как Совет Федерации единогласно утвердил этот самый закон подлецов! Не переключайтесь! Кто переключится, тот следователь!

ZUBÇANİNOVKADA EV

Mobil Novruzova

 

Bu evdə ən dalda künc işıqlanır,

Sayı yox deyəsən pəncərələrin.

Yayıb şüşələrə şüalarını,

Gündüz hər birində günəş dincəlir.

 

Buranın havası sinəyə məlhəm,

Yüz ildir elə bil qalıb xarlanır.

Təmizlər, oyadar başı-beyni həm,

Təmizlər həm qanı, həm damarları.

 

Qonaqlar acıyır bura çatmamış,

Burda yemək olur, kökəlmək olmur.

Şam yeməyi gəlir nahar bitməmiş,

Masa arxasında dikəlmək olmur.

 

Qutab bişirilir əlli çeşiddə,

Şirnilər verilir çayla cürbəcür.

Çəkilir qonağın yeməyi teştdə,

Burda dəyirman tək mədə üyüdür.

 

Bu evdə yüz günlük qonaqlıq azsa,

Bu evdə yüz illik həyat da azdır.

Yolları, həyəti necə qar basa,

Bu evin içində həmişə yazdır.

 

03-05 yanvar 2010, Samara

Robert FROST DÜZƏNDƏ

            (İN A VALE)

 

Cavandım, bir düzdə yaşardıq. Yaxın

Dumanlı bataqlıq dinirdi gecə.

Gələr, bilirdim ki, bir ağüz xanım,
Qaldırıb qamışa ilişən donun,

Mənim pəncərəmdən işıq düşüncə.

 

Vardı bataqlıqda neçə cür çiçək,

Çöhrəsi ayrıydı hər çiçəyinsə.

Bayırda zülməti sızıb keçərək,

Çiçəklər girərdi otağa tək-tək,

Burda hər birinin öz yeri, səsi.

 

Hər gecə dumanla gəlirdi onlar,

Söz-söhbət gətirib özləri ilə,

Keçən əhvalatlar, indi olanlar –

Tənha adamdasa elə təşnə var,

Dinləyir ulduzlar öləziyincə.

 

Sonra ağırlaşıb şehlə, tələsir,

Onlar qayıdırdı. O özgə yerdi.

Orda quş doğulur uçuş həvəsli,

Orda çiçək bitir ətir nəfəsli,

Orda quşla çiçək eyni və birdir.

 

Beləcə öyrəndim niyə çiçəyin,

Ətri var, quşunki niyə nəğmədir.

Sadəcə soruşun, hər şeyi deyim.

Orda yaşadığım, yox, nahaq deyil,

Səhərəcən nəğmə dinləməyim də.

Mandelştam. Arıq, ağ çiyinlərin…

Osip MANDELŞTAM

Твоим узким плечам под бичами краснеть…

 

 

Arıq ağ çiyinlərin qamçıdan qızarmalı,

Qamçıdan qızarmalı, şaxtadan közərməli.

 

Xırda uşaq əllərin ağır ütü çəkməli,

Ağır ütü çəkməli, toxumalı tikməli.

 

Yalın gül ayaqların şüşə üstdə gəzməli,

Şüşə üstdə gəzməli, yoluna qan sızmalı.

 

Mənə qalan – səninçin qara şam kimi yanmaq,

Qara şam kimi yanmaq, dilsiz dözüb dayanmaq.

 

Fevral 1934

Tərc.: 26.12.2012