Архив | 27.12.2012

MAŞINLAR BAŞ-BAŞA, DALĞA-DALĞADIR…

Maşınlar baş-başa, dalğa-dalğadır,

Sanki yoldur axan təkərlər altda.

Kim vurub küçüyü yol qırağında?

Kim onu sürüyüb səkiyə atdı?

 

Qoca sahibini qabaqlayaraq,

Keçmək istəyirmiş yolu, indisə,

Sahibi cəsədi qucaqlayaraq,

Əlinin dalıyla gözünü silir.

 

Hər dəfə küçüyə sığal çəkəndə,

Bəlkə düşünüb ki, qoca, calanar

İt ömrü ömrünə. Anlayır indi,

Ona qalan itin günüdür ancaq.

 

Axırlar, aşırlar, dalğalanırlar,

Maşınlar baş-başa, çiyin-çiyinə.

Qara asfalt üstdə quruyur al qan,

Kimsə bu nişanı almaz eyninə…

03-04.05. 2007, Samara

ГИТЛЕРА НЕ БЫЛО. НЕ БЫЛО И ВОЙНЫ…

Юлия Латынина завершила работу над историей Великой Отечественной войны, над которой работала шестьдесят пять лет.

Войну, как оказывается, начали не немцы. Просто уставшие от репрессии советские люди подняли восстание. «Надоели эти репрессии», — сказали друг другу советские люди. «Хватит  писать друг на друга доносы и  ставить памятники этому усатому генацвале. Лучше поднимем восстание и освободимся от сталинского ига».

И подняли восстание уставшие от репрессий советские люди. Но так как силы были неравны, повстанцам пришли на помощь немцы-интернационалисты. И тут восстание переросло в настоящую войну.

Юлия Латынина убедительно доказывает, что Гитлер – это миф. Никакого Гитлера не было. То есть был какой-то чумазый австриец, который что-то там рисовал и заводил шашни с Евой Браун, которая была немкой. Поэтому возникла легенда об аншлюсе и пошло и поехало. Разговоры об участии итальянцев, румын, болгар, венгров в войне вообще ерунда. Те просто услышали шум, прибежали и, увидев, что дерутся русские, немцы и еще русские, спросили: «Мужики, что вы так деретесь? Вы, что, с ума все посходили?» Мужики их послали далеко и те  вернулись домой.

Юлия Леонидовна неопровержимо доказывает, что коварный Сталин из повстанцев сделал заградительные отряды, а заградительные отряды стравил на немцев. Лучший советский разведчик Виктор Суворов советовал Сталину воевать не только заградительными отрядами. «Потом про тебя плохо подумают», — Суворов предупредил Сталина. Но Сталин его не послушал и дальше воевал исключительно заградительными отрядами. Суворов так расстроился, что покинул любимую страну, матушку-Россию, и уехал на Запад. Там его жестоко пытали, чтобы заполучить советские секреты, но патриотичный Суворов выдержал все и ни черта им не выдал.

Заградительными отрядами руководил некий Жуков в самозвании маршала. Если бы не он, война бы могла быть выиграна двумя полками за два часа. Юлия Латынина не раз ходила к Сталину и прямо ему об этом говорила. «Слушай, дай мне порулить, я  не только лучший экономический обозреватель, но и лучший военный стратег и тактик, вот рекомендация от Венедиктова», — говорила Латынина Сталину. Но Сталин отказался назначить ее вместо Жукова. «Я грузин и у нас не принято, чтобы у победы было женское лицо», — говорил он с акцентом.

Свои услуги Сталину предлагал и Марк Солонин из города Куйбышева, тоже лучший стратег. А Сталин говорил ему: «Слушай Марк, иди себе в Куйбышев и слушай Шостаковича, он там как раз пишет седьмую симфонию».

Юлия Леонидовна пишет, что рассказы о крематориях – тоже миф, созданный и раздутый сталинскими придворными выдумщиками. «Да вы послушайте, какие в двадцатом веке в Европе крематории? Это только в больной голове Сталина такое могло возникнуть. Вы представляете, что немцы засовывают в газовые камеры живых людей? Лично я не верю!»

Вместе с тем Юлия Латынина не исключает, что в печах люди горели. «Но это были массовые акты самосожжения уставших от репрессий советских людей. Они бросались в газовые камеры и кремировались…»

Марк Солонин и Виктор Суворов заявили, что труд Юлии Латыниной – это самое последнее и правдивое слово в исторической науке и вообще в истории…

 8 мая 2010

Y. BARATINSKİ. İNAMSIZLIQ

         

Не искушай меня без нужды

Возвратом нежности твоей…

Məni oyatma sən hədər yerə, gəl,

Salıb işə o keçmiş işvələri.

Bütün əfsunları qaytarsan əgər,

Bir yol aldanmişa olmaz əsəri.

Yox inam əhdinə, ilqarına da,

Qalmayıb eşqə daha məndə inam.

Qapılmaram daha boş xülyalara,

Aldanıb onları gerçək də sanam.

Bir də dərd qoyma dərdimin üstə,

Nə bircə sözlə ötən dəmləri an.

Qayğıkeş dost! Nə gərəkdir xəstə,

İncisin, qəlbinə dolsun həyəcan.

Unut, unut ötən xəyalları, bil,

Yatıram, ah, nə şirindir uyumaq…

İndi qəlbimdə daha sevgi deyil,

Bir təlatüm oyadarsan ancaq.

1821

НОВОСТИ ИЗ ГОСДУРЫ

 

Депутат Сергей Железняк предлагает Познера  так просто не отдавать американцам, а обменять на что-нибудь полезное для России, например, на Виктора Бута.

КАК ВЛАДИМИР ПОЗНЕР ВЫПОЛНИЛ ЗАДАНИЕ ГОСДЕПА

 

Госдеп долго уговаривал Владимира Познера, чтобы тот в прямом эфире назвал Госдуму Госдурой. С ним работала лично Госсекретарь Хиллари Клинтон. Почему Познер долго упорствовал, точно неизвестно. Возможно, сумма вознаграждения его не устраивала. Госпожа Клинтон, на которую в свою очередь сильно  давил президент Обама, так занервничала, что у нее открылась язва желудка. Но все же Познера удалось уломать.

FACEBOOK «DOST»LARI

Mənim Facebookda yüzdən bir qədər artıq “dostim” var. Əllidən çoxunu tanımıram, şəxsən tanımağı demirəm, ümumiyyətlə tanəmıram, bu adamlar  mənə “dostluq” təklifi göndərəndə  “salam” da yazmayıblar…

Bu yaxınlarda WORDPRESS-də açdığım bloqa köhnə yazılarımı, tərcümələrimi, burda çıxardığımız qəzeti qoyuram və bunları eyni vaxtda Facebookda da yerləşdirirəm. Bloqun çox ətraflı statistikası var: hansı ölkədən neçə nəfərin və nə oxuduğu göstərilir. Baxıram: Rusiya – 0, Azərbaycan – 0, ABŞ – 6. Dünən hələ Fransadan bir nəfər olub. Mənim ABŞdan və Fransadan “dostum” yoxdur, bu adamlar yəqin ki, dil üçün qəribsəmiş hamvətənlərdir. Demək istəyirəm ki, Facebookdakı yüz “dost”dan heç kim bloqa girməyib, yəni ki yazılar – Rembodan, Axmatavodan, Tyütçevdən tərcümələr onları maraqlandırmır. İndi öz-özümdən soruşuram: bu adamlar mənim nəyimə lazımdır?

Yüz “dost” indi İnternet üçün heç orta göstərici deyil, bir neçə yüz, bir neçə min “dost”u olanlar var. Əgər bu adamlar arasında ünsiyyət yoxdursa, “dostluğun” mənası nədir? Əgər ünsiyyət varsa, bu adamlar öz yaxın adamlarıyla, qardaşlarıyla, bacılarıyla, ərləriylə, arvadlarıyla danışmağa haçan vaxt tapırlar…

Bunları yazıram və bilirəm ki növbət salamsız-kalamsız “dostuq” təklifi gələndə yenə “təstiqlə” düyməsini basacağam…

 

ƏSGƏR MARŞI

 

Bu əsgərin adı əsgər,

Özü ana uşağı.

Üç gün əvvəl kənddə gəzən,

Fağır, başıaşağı.

 

Sağı naşı, solu naşı,

Kim bu marşı öyrənib?

Sağı çaşır, solu çaşır,

Komandir də heyvərə.

 

Puda dönür avtomatı,

Əzir, salır çiynini.

Bilmir hara addım atır,

Duman alır beynini.

 

Bu gün-sabah sonu yetər,

Bu təlimin, yürüşün.

Bəlkə gecə, bəlkə səhər,

Gedəcəklər döyüşə.

 

Qorxu qovub yuxusunu,

Başı-gözü odlanır.

Qova bilmir qorxusunu,

Qorxduğuna utanır.

 

Atadan da, anadan da,

Çoxdan üzüb əlini.

Tapındığı inamıdır,

Tanrı gəlir dilinə:

 

“Allah, min bir yara alım,

Ancaq qoyma ölməyə.

Allah, sənin qulun olum,

Əsirliyi görməyim”.

 

Bəlkə gecə, bəlkə səhər —

Bəlkə əcəl tələsir.

Bəlkə onu vurub sərər,

Yoldaşının gülləsi.

 

Bəlkə çatmaz tanrı dada,

Bəlkə əsir tutular.

Bəlkə satar komandiri,

Bəlkə nazir satılar.

 

Bu əsgərin adı əsgər,

Özü ana uşağı.

Ana ağlar, ağlar, itər,

Gözlərinin işığı…

 

 iyun 1992 — 10 mart 1993 Samara

 

Fet. HƏLƏ Kİ DADLI NƏŞƏLƏRLƏ BAHAR…

A.A. FET

 

Hələ ki dadlı nəşələrlə bahar,

Görünməyir, ona həsrət el-oba.

Hələ qarla doludur yarğanlar,

Buzlu yollarda hələ hay qoparar,

Günəş oyanmamış ötən araba.

 

Günorta qızdırır günəş azacıq,

Gızarır bir cökə erkən oyanıb.

Saralır indi-indi tozağacı,

Və hələ nəğməli bülbül dil açıb,

Oxumur bir garağat üstə gonub.

 

Oyanışdan fəgət səhih xəbəri,

Geri dönən bu durnalar gətirir.

Göz tikib onlara çöllər gözəli,

Yanaqlarında şaxtanın əməli,-

Baxışlasrıyla oxşayıb ötürür.

1854