Архив | 16.12.2017

YUXUMA UŞAQ VAXTI…

Yuxuma uşaq vaxtı,

Tez-tez ilan girirdi.

Tək girsəydi, yaxşıdı,
Çox idi, sürü idi.

 

Zəhərli fısıltılar,

Qulağımı deşirdi.

Mənim dilim tutulur,
İlanlar danışırdı!

 

Aşırdım dağı, daşı,

Kəsilirdi nəfəsim.

Günü qara uşağın,

Cəhənnəmdi gecəsi.

 

Ağzımda dilim yanır,

Yıxılırdım, dururdum,

Dilləri ilanların,

Dabanımı yalardı.

 

Yer də necə yerdisə,

Nə gələn, nə də gedən.

Sürünənlər ordusu,

Qabağında tək idim.

 

Diksinir, ayılırdım,

Yazıq, üzülmüş halda.

Elə bil yaralıydım,

Ödüm əzilmüş halda.

 

Gecənin bir aləmi,

Evdə hamı yuxuda.

Kəmhövsələ lələmim,

Ağır zəhmi yuxuda…

 

Səhəri kəndin  yenə,

Bir azdan açılacaq.

Mən havayı yeyəni,
Hamı acılayacaq…

 

Durub ancaq hər dəfə,

İlanlı yuxulardan,

Bu yad, soyuq evdə də,

Dincəlir, toxdayırdım…

 

15-16.12.2017

Samara