Архив | 17.12.2017

    UİLYAM ŞEKSPİR. 8-Cİ SONET

shakespear

                                                    Music to hear, why hear’st thou music sadly? 

Özün musiqisən, musiqi niyə,

Səndə qəm oyadır? Özün sevincsən,

Sevirsən qəm-qüssə gətirən şeyi,

Sevirsən sən özün öz işgəncəni.

 

Sən gözəl köklənmiş səslərin nədən,

Nikah vəhdətiylə sinirlənirsən?

Boşdur bu həmahəng birlik içində,

Yəqin anlayırsan, səsinin yeri.

 

Simlər ailəyə, eşit, bənzəyir,

Bir himlə titrəyib verər səs-səsə.

Ata, xoşbəxt ana, övlad elə bil,

Üçü bir nəğməylə gələr həvəsə.

 

                Sözsüz də mənası nəğmənin aydın:

                 Səsin eşidilməz, yoxsa övladın.

İngiliscədən tərcümə

17.12.2017

Samara

SƏMƏD VURĞUNUN «AZƏRBAYCAN»I: CƏFƏNGİYYATLA YALANIN QARIŞIĞI

 

Müəllimliyimin çoxu aşağı siniflərdə keçib. Bu siniflərdə isə “Azərbaycan” şeiri ixtisarla salınırdı. Bu şeiri mən sevmirdim. Ancaq o, geri, zəif şagirdlərin də dadına çatırdı – şeir onlar da pis-yaxşı əzbərləyirdilər. Və deyəndə sevindiklərindən elə həyəcanlanıb coşurdular ki, ən azı bir yerdə çaşırdılar:

“Sən bir uşaq, mən bir ana…”

 

Ədəbiyyatda qulağa xoş gələn çox az cəfəngiyyat “Azərbaycan” şeiri ilə rəqabətə girə bilər. Ondan başlayaq ki, bu şeirdə Azərbaycan sözü, Azərbaycana aud toponimlər dönə-dönə xatırlansa da, Azərbaycanı tanımaq mümkün deyil, müqayisə üçün deyim ki, Cəfər Cabbarlının “Ölkəm” şeirində Azərbaycanın adı çəkilməsə də, şeirin ruhundan, dilindən Azərbaycan tanınır.

 Səməd Vurğunun şeiri böyük mistifikasiya, gözübağlıcafır ki, çox adam indiyəcən onun əsarətindən çıxa bilmir. Şeir isə əvvəldən axıra qədər cəfəngiyyat və xeyli yalanın qarışığıdır.

“Çox keçmişəm bu dağlardan…”.

Buna elə iradım yoxdur. Ancaq əslində dağlardan keçmirlər, dağları aşırlar, dağlara qalxırlar…

“Durna gözlü bulaqlardan…”

Bulaqlardan keçmək – bu nədir? Читать далее