(THE FLOWER BOAT)
Başını dəlləyə tapşırıb yenə,
Balıqçı danışır olar-olmazı.
Evinsə ambarla bitən küncünə,
Söykənib nə vaxtdan dəniz kolazı.
Haçansa bir aləm balıq içində
Dönərdi, coşanda dənizin yeli.
İndi onun yükü bəhrəli çimdir,
Gül-çiçək ləkinə kolaz çevrilib.
Ümdə diləkləri coşqun havadır,
Bunu Eliziya yükü anladır.
Xoşbəxt adaların axtarışına,
Kolazla qocanı tale yolladar.
1894 ya 1895
A.A. DELVİQ
Nə gözəl gün, nə səadət dolu dəm!
Həm günəş, həm sevda!
Çəkilib kölgə gedir çöllərdən,
Yenə könlüm işıqla dolmaqda.
Oyanın çöllər, oyanın meşələr,
Həyat eşqi hamını yandırsın.
Mənə məxsusdur o, əlbəttə, mənə,
Məni könlüm buna inandırdı.
Ah, qaranquş, qısılıb pəncərəyə,
Nə ötürsən şən-şən?
Yoxsa yaz eşqi səni yaxdı deyə,
Oxuyursan bu cür məhəbbətdən?
Ah, uzaq məndən, elə sənsiz də,
Aşiqi eşqin odu yandırdı.
Mənə məxsusdur o, əlbəttə mənə,
Məni könlüm buna inandırdı!
1820-ci illər
Bəziləri diz üstdə,
Bəziləri çömbəlir.
Soyuqlarda, istidə,
Balacalar dincəlmir.
Yaxın, başbaşadırlar,
Çalışırlar alovla.
Dolub-boşalmaqdadır,
Hər an xırda çalovlar.
Qum dağılır, tökülür,
Başa gəlmir tikilən.
“İşçilər”sə çəkilmir,
Həvəsləri tükənmir.
Bir tarix məsələsi,
Elə bil həll edilir:
Niyə Babil qülləsi
Başacan tikilmədi?
Çalovlardan qum axır,
Ovuclardan qum sızır.
Sanki qum saatıdır,
Bu uşaqlar özləri.
Zaman keçir qum kimi,
Qum kimi axır Zaman.
Sızar, gedər tikdiyin,
Barmaqlar arasından…
21-22 aprel 2007, Samara
Борис Березовский был серийным, в то же время несистемным убийцей. Он убивал всех подряд: политиков, бизнесменов, журналистов, мужчин, женщин, стариков, инвалидов, экологов, православных священников. Однажды близкий его друг Путин ему говорит:
— Борис Абрамович, ты часом не думаешь и меня грохнуть?
Борис Абрамович на это ответил:
— Нет, Володя. Я хочу, чтобы ты жил и мучил россиян…
Надо сказать, что Березовский россиян люто ненавидел…
F.İ TYÜTÇEV
Döşəmə üstdə elə çömbələrək,
Bir qalaq məktubu yığıb önünə,
Və onları soyumuş bir kül tək,
Götürərək bir anlığa, atırdı yenə.
Tanış vərəgləri bir-bir alaraq,
Elə qəribə baxırdı ki, deyəsən,
Tərk edib getdiyi bədənə baxar,
Beləcə yəqin ruh yüksəkdən.
Vardı burda nə qədər, ah, yəqin,
Yaşanılmış- yanmış ömr əsəri.
Qətlə yetmiş fərəhin, həm eşqin,
Nə qədər, ah, acı dəqiqələri…
Dayanıb bir kənarda səssizcə,
Diz üstə çökməyə də hazırkən,
Məni dəhşət və qüssə aldı, necə,
Yanımdakı bu sevimli kölgə.
1858
Y. BARATINSKİ
Çatır vüsal günü, əziz dostum,,
Nə yaxındır görüış günü, nə yaxın.
Bəs nədən yox könüldə çırpıntı,
Söylə, bu intizar odu bəs hanı?
Nədən gileylənim? Fəqət bəlkə,
Gec sovuşdu kədərli günlər də.
Sevincimə qarışır güssə hər an,
Şöləsindən ürəkdə yanmır həvəs.
Bu xəstə ruhu incidib mən əbəs,
Edirəm səy ki, ümid oyadam.
Taleyin xoşqılıq təbəssümü də,
Verməyir heç mənə könlümcə səfa.
Sanıram bəxtəvərliyim bir səhv,
Və yaraşmır mənə bu şadlq da.
Bakının küçələrində faytonlar gedər.
Bəzəkli faytonlarda
Sürərtdən yorulmuş cavanlar gedər.
Tumar yallı atlar,
Qotazlı yallı atlar
Döyəclər asfaltı,
Daş yollarda ötən əsrin havası çalınar.
Çərkəzi çuxalı qocalar,
Yarıyuxulu qocalar,
Otururlar qozlada başıaıağı.
Elə bil qozlada doğulublar,
Qozlada qocalıblar.
Faytonçular ünvan deməz atlara,
Faytonçular tələsdirməz atları.
Əylənməkçin dolaşırlar şəhəri
Fayton sərnişinləri.
Bakının küçələrində
Bəzəkli faytonlar gedər –
Ötən əsrdir, ölən əsrdir,
Girib faytona şəhəri gəzir.
Bakının küçələrində
Əlvan çullu atlar gedər,
Kişnəməyi yadırğamış,
Yorğa yerişi yadırğamış
Yaman hallı atlar gedər.
Bakının küçələrində
Təkərləri daş yollarda təbil çalan,
Qozlasında başıaşağı qocalar büzüşən,
Qudurğan maşınların yanından
Ehtiyatla sivişən
Faytonlar gedər.
Faytonlarda
Şubalı, saqqallı, qəlyanlı cavanlar gedər…
03 yanvar 1976, Bakı
Bu qüssənin qəsdi nədir –
Canımı min yerdən doğrar.
Üzüm qiblə səmtinədir,
Ürəyim vətənə doğru.
Ömürdən illər uçulur,
Cavanlığın taxtı sınır.
İsinmir bədən, uçunur,
Rusiyanın şaxtasına.
Mərhəmət umuruq yaddan,
Doğmalar bizə yağıdır.
Vətənin ayrılığından,
Vətəndə yaşamaq ağır.
Son ümidlər, son istəklər,
Can üstdə, indi keçinər.
Anam, bacım fikir çəkər –
Qocalır evin kiçiyi.
Ürəyim payız yarpağı,
Soyuq baxışlardan titrər.
Kipriklər tabut qapağı,
Gözlərin dərdini örtər…
16-17 oktyabr 1984, Moskva
F.İ. TYÜTÇEV
Pozulan bədən deyil, ruh pozulub bizim zamanda,
Çəkib əl ümidlərindən, boğulur kədərlə insan.
Can atar o, nura doğru gecənin qaranlığından,
Və yetən zamanda nura qoparır şikayət, üsyan.
İnamın da yoxluğundan qurumuş və həm üzülmş,
Dayanıb durar bu dəm o və heç iştəməz aman da.
Və həm anlayar ki, məhvi elə də uzaq deyilmiş,
Və yanar inamdan ötrü… diləməz fəqət inam da.
Əbədən deməz də əlbət dualarla, göz yaşıyla,
Necə dursa da kədərli qapalı qapı önündə.
“İçəri məni burax da! Mən iman gətirdim, allah,
Sən özün yetiş xilasa, çəkilib inam gedəndə…”
xeyrulla xayal 